Αναμνήσεις από τη μπάλα των θεών!!!

Θυμάμαι πιτσιρικάς στο χωριό,που μαζεύαμε χρήματα,για να αγοράσουμε μπάλα και να παίζουμε....Θυμάμαι να βάζουμε γράσο στα σχοινιά για να αντέξουν και λάδι στο υπόλοιπο δέρμα,για να μη σκάσει το χρώμα γρήγορα.....Γρήγορα είχαμε γίνει εξπέρ στο να αλλάζουμε την τρύπια σαμπρέλα,χωρίς να την "πληγώνουμε" πολύ εξωτερικά....Αλλά ποτέ δεν είχαμε καταφέρει να έχουμε μια μπάλα,σαν αυτή που είχαν όλοι  οι μεγάλοι ποδοσφαιριστές.....
Πάντοτε κάποιος θα την έπαιρνε στο σπίτι το βράδυ,μετά το παιχνίδι στην πλατεία του χωριού,μια πλατεία φυσικά άδεια από αυτοκίνητα και στρωμένη με χαλίκια....Και πάντα θα μπορούσε όποιος ήθελε,να περάσει από το σπίτι του,να την πάρει για να παίξουμε.Ποτέ δεν θυμάμαι να είχα πονέσει τόσο πολύ,όσο όταν σε ένα σουτ κάποιου παιδιού,η μπάλα καρφώθηκε σε ένα παλούκι και σχίστηκε ολοσχερώς.Τόσο πόνο,δεν είχα νιώσει ούτε όταν έπεφτα στα χαλίκια για τάκλιν και μάτωνα πόδια και χέρια.
Μέχρι που ένα καλοκαίρι,όλα άλλαξαν.Το όνειρο έγινε πραγματικότητα.Κάποιο παιδί μεταναστών στη Γερμανία,ήρθε για διακοπές στο χωριό και έφερε μαζί του και δύο μπάλες.Από την ακαδημία που έπαιζε ποδόσφαιρο το χειμώνα.Από τα τσικό όπως τα λέγαμε τότε,της Κολωνίας...Ναι ,της  Κολωνίας του Πιερ Λιτμπάρσκι,του Σουμάχερ και του Κλάους Άλοφς...
Η χαρά μας μόλις αντικρίσαμε το όνειρό μας,απερίγραπτη.Ούτε όταν η ΑΕΚ  κόντεψε να αποκλείσει την τεράστια αυτή ομάδα έναν Σεπτέμβρη,στο ουέφα δεν ήταν τόσο μεγάλη.Είχαμε πλέον και εμείς μπάλα σαν αυτή που παίζανε όλοι όσους θαυμάζαμε στην τηλεόραση.Είχαμε μια tango adidas .Πρέπει εκείνο το καλοκαίρι,να έπαιξα την περισσότερη μπάλα της ζωής μου,σίγουρα την πρώτη μέρα ξεπεράσαμε το δωδεκάωρο στην πλατεία.Αν και η πρώτη επαφή μαζί της ήταν κάπως τραυματική,όπως με κάθε μεγάλο έρωτα στη ζωή μας.Συνηθισμένοι από της μπάλες μπαλόνια που παίζαμε όλα τα χρόνια και λόγω και της ηλικίας προφανώς,το πρώτο σουτ που έκανα,δεν την έστειλε παρά ελάχιστα μέτρα μακριά μου,γεμίζοντάς με με απογοήτευση.Τότε εκτίμησα ακόμη περισσότερο τους μάγους του ποδοσφαίρου,που ήταν μπόλικοι τότε,τον Ντιέγκο και τον Σώκρατες,τον Ζίκο και τον Σίφο,τον Πλατινί και τον Μπόνιεκ...που την έκαναν ότι ήθελαν...Αργότερα το ίδιο απόγευμα κατάφερα να την κουμαντάρω και εγώ,αλλιώς πιστεύω θα ήμουν ακόμη εκεί,σε εκείνη την πλατεία να παλεύω....
Δεν θυμάμαι πλέον τι απ΄έγιναν εκείνες οι δύο μπάλες.Το παιδί της άφησε σε εμάς,όταν επέστρεψε στη Γερμανία.Αλλά πάντα μέσα μου πιστεύω πως είναι εκεί,στην πλατεία.Στην ίδια πλατεία,που αν και έχει πλέον τόσο αλλάξει,για εμένα θα είναι πάντα άδεια από αυτοκίνητα και στρωμένη με χαλίκια,γεμάτη παιδιά με ματωμένα πόδια να τρέχουν πίσω από ένα τόπι και να γεμίζουν τον αέρα με φωνές και ιαχές...γκολλλλλ!!!!