Η φανέλα με το 4 και το αντίο της....

Σαν σήμερα σταμάτησε την καριέρα του,17 χρόνια πριν,στις 17 Μαΐου 1988,φορώντας όχι το 4,αλλά το 29 επειδή στην αρχή της σαιζόν απείχε και επέστρεψε στα μισά της,για να βοηθήσει ξανά την αγαπημένη μας ομάδα,αφού το αγαπημένο του νούμερο είχε δοθεί στον Ντόμπος.
Σε ένα βροχερό απόγευμα παρουσία ελάχιστων οπαδών μας (κάτι πιο λίγο από 7χιλ εισιτήρια),με αντίπαλο τη skoda  Ξάνθη,στο 58’ λεπτό έγινε αλλαγή και στη θέση του πέρασε ο Νίκος Κωστένογλου.Το παιχνίδι διεκόπη για κάποια λεπτά και ο Στέλιος αφού πήρε τα παιδιά του,χειροκροτούμενος από συμπαίκτες και αντιπάλους προχώρησε μέχρι το κέντρο του γηπέδου και αποχαιρέτησε τον κόσμο που φώναζε μέσα σε κλίμα μεγάλης συγκίνησης,ρυθμικά το όνομά του,με μία υπόκλιση....Ο τότε πρόεδρος της ομάδας,Νικολάου,τον τίμησε με μία πλακέτα,για την πολυετή προσφορά του στον σύλλογο,που ήταν και ο μοναδικός που υπηρέτησε στην τεράστια και μακροχρόνια καριέρα του.
Ο Στέλιος έπαιξε στην πρώτη ομάδα της ΑΕΚ, στο 1-1 με την Καστοριά στις 3 Φεβρουαρίου 1980,αλλά στα τμήματα της ομάδας ήταν από το 1976.Κατάφερε σε αυτά τα 18 χρόνια,να κερδίσει 4 πρωταθλήματα (άλλοι υπολογίζουν 5,αφού υπήρχε στο ρόστερ σαν νεαρός και σε αυτό του 1979),το 1989 με κορυφαία στιγμή την απόκρουση με το κεφάλι πάνω στη γραμμή,σε σουτ του Ντέταρι,στο γνωστό παιχνίδι με τον γαύρο και το 1-2 του Όκο με τον Τάκη και φυσικά στην απόλυτη τριετία των πρωταθλημάτων και της σπουδαίας μπάλας που παίχτηκε στην Ελλάδα (1992-1994)!!
Κέρδισε επίσης 3 κύπελλα (1983,1996,1997), 1 λιγκ καπ (1990) και 2 σούπερ καπ (1990). Όπως πάρα πολλοί ποδοσφαιριστές,που προτίμησαν να αγωνιστούν στην ΑΕΚ και όχι σε ένα από τα δύο σωματεία που έλεγχαν πάντοτε το ελληνικό ποδόσφαιρο,έχασε αρκετούς ακόμη τίτλους,ομαδικούς και ατομικούς.Κατέγραψε με την ΑΕΚ 447 συμμετοχές και είναι δεύτερος πίσω από τον Μίμη Παπαϊωάννου και πέτυχε 35 γκολ,με όλους τους τρόπους,ακόμη και με απευθείας εκτέλεση φάουλ.Αγωνίστηκε φυσικά και στην εθνική σε 71 παιχνίδια και σκόραρε 6 φορές.Κορυφαία στιγμή η συμμετοχή στο μουντιάλ της αμερικής και η αντίδρασή του σε όσα τραγελαφικά συνέβησαν πριν τους αγώνες.Αυτό ήταν και το στοιχείο που τον χαρακτήριζε σε όλη του την καριέρα.Η σοβαρότητα και η αντιπάθεια σε κάθε στραβό και ξένο με τον αθλητισμό.Ποτέ δεν δέχτηκε να συμβιβαστεί και ως συνήθως,σε αυτό τον τόπο,του στοίχισε σε πολλούς τομείς.
Σίγουρα είναι ο κορυφαίος αμυντικός όχι μόνο για την ΑΕΚ,αλλά για το σύνολο του ελληνικού ποδοσφαίρου.Για εμάς που τον ζήσαμε σε δράση,εντός και εκτός γηπέδων,σίγουρα αποτελεί μία από τις κορυφαίες προσωπικότητες που τίμησαν το σύλλογό μας.
Αν και ποτέ δεν έλαβε (όπως συνήθως,στο ελληνικό ποδόσφαιρο) τις τιμές και την αναγνώριση που του αξίζει και αρμόζει,θα είναι πάντα ο Στελάρας στις καρδιές μας,ο άνθρωπος που βούτηξε από το λαιμό,το κατεστημένο που για μια ακόμη φορά μας αδικούσε.
Ευτυχώς στο νέο ξεκίνημα,είναι και πάλι εντός συλλόγου,για να κάνει αυτό που ξέρει καλά και έκανε πάντα.Να προσφέρει στην ομαδάρα μας.....